Er is niks moedigs aan besparingen op armoedebestrijding

human hair wigs   ,
human hair extensions   ,
Lace Front Wigs   ,
human hair wigs   ,
human hair extensions   ,
full lace wigs   ,
Lace Front Wigs   ,
full lace wigs   ,
human hair wigs   ,
Lace Front Wigs   ,
human hair wigs   ,
extensions hair   ,
human hair wigs   ,
remy hair extensions    |
full lace wigs   ,
hair extensions   ,
clip in hair extensions   ,
human hair extensions   ,
human hair wigs   ,
lace front wigs   ,
full lace wigs   ,
human hair wigs   ,
human hair wigs   ,
clip in extensions   ,
extensions hair   ,
african american wigs   ,
clip in hair extensions   ,
human hair extensions   ,
full lace wigs   ,
best hair extensions   ,
extensions hair   ,
remy hair extensions   ,
human hair wigs for black women   ,
hair extensions   ,
human hair wigs   ,
remy hair extensions   ,
human hair wigs   ,
full lace wigs   ,
lace front wigs   ,
clip in extensions   ,
african american wigs   ,
best hair extensions   ,
extensions hair   ,
human hair wigs   ,
clip in hair extensions   ,
clip in hair extensions   ,
lace front wigs   ,
human hair wigs   ,
best hair extensions   ,
human hair wigs   ,
clip in hair extensions   ,
full lace wigs   ,
clip in extensions   ,
human hair wigs for black women   ,
human hair wigs   ,
human hair wigs   ,
human hair extensions   ,
clip in hair extensions   ,
lace front wigs   ,
human hair wigs   ,
human hair extensions   ,
full lace wigs   ,
clip in hair extensions   ,
lace front wigs   ,
human hair wigs   ,
human hair extensions   ,
full lace wigs   ,
clip in hair extensions   ,
lace front wigs   ,
human hair wigs   ,
human hair extensions   ,
full lace wigs   ,
clip in hair extensions   ,
lace front wigs   ,
human hair wigs   ,
clip in hair extensions   ,
full lace wigs   ,
Lace Front Wigs   ,

Het is de nieuwe Vlaamse regering om ideologische keuzes te doen en dat is op zich een goede zaak. Politiek gaat om de botsing van ideeën. Zo zet deze regering in op empowerment en zelfredzaamheid tegenover minder staat en minder zorg. Tegelijk gaat men er prat op dat men ‘durft besparen’. De besparingen krijgen daardoor een ideologisch karakter met zich mee en worden daardoor niet langer een middel tot het voeren van een bepaald beleid, maar eerder een doel op zich, om te tonen hoe rechtlijnig men politiek wenst te bedrijven – de zogenaamde heilige huisjes worden met zichtbare ijver omver gegooid.

Het Vlaams regeerakkoord werd opgehangen aan drie mooie woorden: ‘vertrouwen’, ‘verbinden’ en ‘vooruitgaan’. ‘Vertrouwen’ begint met het geven van transparante informatie en veronderstelt het proberen begrijpen van wat de beweegredenen zijn van anderen: dit ‘begrip’, dit ‘mede-dogen’ is weinig aanwezig in dit beleid. Je moet ‘flink’ zijn en zelf oplossingen realiseren, zo niet word je geculpabiliseerd (‘eigen schuld…’). ‘Verbinden’ wordt gereduceerd tot zijn organisatorische betekenis en wordt niet gezien als samenbrengen van diversiteit om in solidariteit meer ‘gemeenschap’ te creëren. En bij ‘vooruitgaan’ komt de vraag ‘waarnaartoe?’ niet verder dan het aloude ‘welzijn en welvaart voor allen’. De financiële besparingsnota’s, die stilaan doorsijpelen, ontmaskeren de newspeak van de mooie woorden.

Maar welke richting wil men nu echt inslaan? Waarin verschilt deze regering van vorige regeringen die ook hebben bespaard? Welke samenleving wil men nu echt? Vooreerst: besparen hoeft geen ideologische kwestie te zijn. Indien we uitgaan van de noodzaak van een begroting in evenwicht, dan kan besparen een kwestie van goed beheer zijn. Het lijkt ons evident dat elke regering daarvan moet uitgaan, én er alles moet aan doen om dat ook daadwerkelijk te realiseren. Dat je bespaart (minder uitgeeft) of zoekt naar extra inkomsten (belastingen) maakt deel uit van die oefening. Deze regering laat echter uitschijnen dat zij en zij alleen durft besparen, en dat ook zij en zij alleen de dingen ten gronde durft aan te pakken. Ze beschouwt zichzelf als ‘moedig’ om tegen cultuursubsidies te zijn, tegen de ‘zorg als een hangmat’ of tegen het laag houden van bepaalde maatschappelijke kosten, zoals onderwijs of kinderopvang.

Deze regering lijkt stellig op wat Amerikaans president J.F. Kennedy ooit samenvatte met de zin ‘ask not what your country can do for you, ask what you can do for your country’. Dat een zekere activering op een aantal terreinen mogelijk is, hoor je ons niet bestrijden, maar dat zelfredzaamheid activeren betekent dat je als overheid minder moet doen, is een groot misverstand. Zelfredzaamheid, empowerment of maatschappelijke participatie, komen niet vanzelf. Indien je culturele organisaties zelfbedruipend wil laten zijn, dan moet je een aanmoedingsbeleid op zetten; indien je mensen meer tot zelfredzaamheid wil stimuleren, dan moet je kaders scheppen waarbinnen ze dit kunnen realiseren. Tot nu toe blijkt vooral het tegendeel, juist omdat besparen een ideologisch doel op zich geworden is, en niet langer een middel. Aan het niet uitgeven van geld en het schrappen of afbouwen van diensten is geen enkele vorm van moed verbonden. De gemiddelde CEO doet het ook wanneer de ideeën zijn uitgeput en zijn aandeelhouders morren. Maar met besparen alleen los je nooit een probleem op, laat staan dat je op die manier ‘verandering’ tot stand brengt. Academici en armoede-organisaties roepen daarom deze regering op om dringend het roer om te gooien en om niet minder maar meer te doen.

We vatten dit samen in de volgende actiepunten:

1. Streef naar een inclusief en horizontaal beleid op vlak van armoede, onderwijs, tewerkstelling, wonen, welzijn en gezondheid
2. Laat activering samengaan met ondersteuning want zelfredzaamheid komt niet vanzelf
3. Ga voor voorzieningen waarop iedereen recht heeft: onderwijs, zorg en sociale voorzieningen moeten toegankelijk blijven voor iedereen
4. Ontwikkel een volwaardige kwaliteitsvolle en toegankelijke eerstelijnszorg die het hoofd kan bieden aan de enorme uitdagingen: meer structurele aandacht voor maatschappelijk kwetsbare groepen; aandacht voor chronisch zieken, voor mensen met psychische problemen
5. Vermijd ‘wij’-versus-‘zij’ ontwikkelingen door een rechtvaardige inkomensgerelateerde verwerving van de middelen, een menswaardig basisinkomen (minstens de Europese armoede norm) voor iedereen en een gelijke toegang tot voorzieningen, aangevuld met selectiviteit waar nodig
6. Stimuleer de activering door mensen uitzicht te geven op beter indien ze zelf meer inspanningen leveren, eerder dan voorzieningen duurder te maken, omdat niet iedereen er vandaag verantwoord mee omspringt
7. Stop met het aanhouden van het individueel schuldmodel: sociale determinanten bepalen in grote mate mee hoe het met ons welzijn en onze gezondheid gesteld is. Omdat de markt faalt in het rechtvaardig verdelen van welzijn en gezondheid, is er een sterke en solidaire samenleving nodig die mensen ondersteunt om ten volle hun rol op te nemen

Frederic Vanhauwaert
Algemeen Coördinator Netwerk tegen Armoede

Prof. Ignaas Devisch, Prof. Dirk Avonts, Prof. Jan De Maeseneer, Prof. Thierry Christiaens, Prof. Sara Willems, Prof. An De Sutter, Prof. Myriam Deveugele, Prof. Anselme Derese
Vakgroep huisartsgeneeskunde en Eerstelijnsgezondheidszorg, Universiteit Gent

Verschenen op Knack.be

Participatie of capaciteiten?

human hair wigs   ,
human hair extensions   ,
Lace Front Wigs   ,
human hair wigs   ,
human hair extensions   ,
full lace wigs   ,
Lace Front Wigs   ,
full lace wigs   ,
human hair wigs   ,
Lace Front Wigs   ,
human hair wigs   ,
extensions hair   ,
human hair wigs   ,
remy hair extensions    |
full lace wigs   ,
hair extensions   ,
clip in hair extensions   ,
human hair extensions   ,
human hair wigs   ,
lace front wigs   ,
full lace wigs   ,
human hair wigs   ,
human hair wigs   ,
clip in extensions   ,
extensions hair   ,
african american wigs   ,
clip in hair extensions   ,
human hair extensions   ,
full lace wigs   ,
best hair extensions   ,
extensions hair   ,
remy hair extensions   ,
human hair wigs for black women   ,
hair extensions   ,
human hair wigs   ,
remy hair extensions   ,
human hair wigs   ,
full lace wigs   ,
lace front wigs   ,
clip in extensions   ,
african american wigs   ,
best hair extensions   ,
extensions hair   ,
human hair wigs   ,
clip in hair extensions   ,
clip in hair extensions   ,
lace front wigs   ,
human hair wigs   ,
best hair extensions   ,
human hair wigs   ,
clip in hair extensions   ,
full lace wigs   ,
clip in extensions   ,
human hair wigs for black women   ,
human hair wigs   ,
human hair wigs   ,
human hair extensions   ,
clip in hair extensions   ,
lace front wigs   ,
human hair wigs   ,
human hair extensions   ,
full lace wigs   ,
clip in hair extensions   ,
lace front wigs   ,
human hair wigs   ,
human hair extensions   ,
full lace wigs   ,
clip in hair extensions   ,
lace front wigs   ,
human hair wigs   ,
human hair extensions   ,
full lace wigs   ,
clip in hair extensions   ,
lace front wigs   ,
human hair wigs   ,
clip in hair extensions   ,
full lace wigs   ,
Lace Front Wigs   ,

Deze week brak Yves Desmet een lans om goed na te denken over zin en onzin van belastingen en sociale bijdragen. Verdergaand op deze redenering wil ik het debat aanzwengelen over de luide roep om ‘meer participatie’, ‘minder belastingen’ en ‘minder staat’.

Eerst een kleine omweg om mijn punt te maken. Enkele decennia terug lag Amartya Sen aan de basis van het begrip ‘capability’, de capaciteit of het vermogen om met de aangeboden kennis en kansen om te gaan. Dit begrip laat toe om grondig na te denken over armoede, scholing of gezondheid: wat ben je met talenten of (gelijke) kansen indien je niet in staat bent die te benutten? Meer dan individuen kansen te geven, moeten ze het vermogen aanleren om met die kansen om te gaan, stelt Sen.

Hierin slagen maakt de kracht uit van een samenleving want het verschil in capaciteiten verklaart onder andere waarom sommigen minder goed slagen aan de universiteit en waarom mensen zonder diploma minder lang leven of een slechtere gezondheid hebben. Zij zijn niet minder intelligent of minder welwillend maar hebben doorheen hun levensloop, veel minder dan anderen, de capaciteiten verworven om kritisch om te gaan met informatie of inzicht te hebben in het eigen gedrag.

Ook de omgeving speelt een rol; de zoon van een rijke vader ziet zijn slaagkansen stijgen doordat papa een repetitorenbureau kan betalen tot hij zal slagen; dat is bij een arbeidersgezin niet het geval.

Druk om te slagen

Capaciteit leidt dus tot meer participatie en slaagkansen. De nieuwe Vlaamse regering voert, vanuit een besparingslogica, participatie helaas op als een alternatief voor solidariteit. Het geld voor de zorg zou op zijn en dus moeten we meer zelf doen. Of het nu om gezondheid of onderwijs gaat, steeds lezen we – zonder duidelijk bewijs – dat de zorg ‘een hangmat’ is en dat participatie dat zou verhelpen. Dingen duurder maken zou leiden tot meer actieve en verantwoordelijke mensen. Minder staat en meer individu, zo heet het.

Vanuit de analyse van Sen is die redenering een lege doos. Natuurlijk moeten mensen participeren, maar velen beschikken niet over de capaciteiten om hierin te slagen. Hen meer laten betalen, leidt ten gronde nergens toe. Wie iets (nog) niet kan, kan dit niet beter omdat het meer kost. Je kan mensen bestraffen tot ze blauw zien, de participatie of het sociale weefsel versterk je er niet mee. Integendeel, je duwt er vaak de betrokkenen nog dieper mee in het moeras, en wie is daar nu mee gebaat?

Neem nu de discussie over hoger inschrijvingsgeld. Dit wordt beargumenteerd alsof het spontaan de verantwoordelijkheid en de slaagkansen zou doen toenemen. Houdt dit steek? Zal er met hoger inschrijvingsgeld één student plots meer capaciteiten hebben en beter in staat zijn om te slagen? Nee toch. Wie voldoende middelen heeft, maalt er niet om en is dus zeker niet zomaar beter gemotiveerd. Wie er geen heeft, heeft een groot probleem en zal de druk van thuis uit om te ‘moeten slagen’ nog meer in de nek voelen blazen dan voorheen.

Oprotten!

Willen we dat mensen slagen in de samenleving, dan moeten ze ertoe in staat zijn en moeten ze van jongs af aan leren omgaan met moeilijkheden, kritisch vermogen ontwikkelen en zelfinzicht verwerven. Dat vraagt dus om meer samenleving en meer omkadering, niet minder.

Wie van participatie het zogenaamd kostenbesparende alternatief voor solidariteit en zorg maakt, draait zichzelf daarom een rad voor de ogen. De kans is groot dat dit ons niet minder maar meer geld zal kosten, want je kan mensen wel schrappen uit de lijst van ziekteverzekering of wat dan ook, de meerkost zal zich ergens anders laten gevoelen; de gezondheid van mensen neemt nu eenmaal niet toe door ze een fatsoenlijke verzekering te ontzeggen. Of worden we nog hardvochtiger en moeten zij die niet kunnen bijdragen ‘dan maar oprotten’ zoals ik de laatste weken veelvuldig uit universitair geschoolde kelen schaamteloos heb horen weerklinken? Dat klinkt niet echt als ‘verbinden’, of hoor ik nu slecht?

Wie participatie opvoert om te besparen of om de verantwoordelijkheid van mensen te verhogen zonder aan de capaciteiten te werken, schiet zichzelf in de voet. Door mensen iets te ontzeggen omdat ze ergens niet in slagen, leert niemand iets bij. Bestraffen klinkt vandaag blijkbaar leuker dan ondersteunen, maar het is zeer de vraag of we er mee opschieten. En voor één keer ben ik niet geneigd de twijfel het voordeel te geven.

Verschenen in De Morgen van 8 augustus 2014

De obsessie met onze gezondheid

human hair wigs   ,
human hair extensions   ,
Lace Front Wigs   ,
human hair wigs   ,
human hair extensions   ,
full lace wigs   ,
Lace Front Wigs   ,
full lace wigs   ,
human hair wigs   ,
Lace Front Wigs   ,
human hair wigs   ,
extensions hair   ,
human hair wigs   ,
remy hair extensions    |
full lace wigs   ,
hair extensions   ,
clip in hair extensions   ,
human hair extensions   ,
human hair wigs   ,
lace front wigs   ,
full lace wigs   ,
human hair wigs   ,
human hair wigs   ,
clip in extensions   ,
extensions hair   ,
african american wigs   ,
clip in hair extensions   ,
human hair extensions   ,
full lace wigs   ,
best hair extensions   ,
extensions hair   ,
remy hair extensions   ,
human hair wigs for black women   ,
hair extensions   ,
human hair wigs   ,
remy hair extensions   ,
human hair wigs   ,
full lace wigs   ,
lace front wigs   ,
clip in extensions   ,
african american wigs   ,
best hair extensions   ,
extensions hair   ,
human hair wigs   ,
clip in hair extensions   ,
clip in hair extensions   ,
lace front wigs   ,
human hair wigs   ,
best hair extensions   ,
human hair wigs   ,
clip in hair extensions   ,
full lace wigs   ,
clip in extensions   ,
human hair wigs for black women   ,
human hair wigs   ,
human hair wigs   ,
human hair extensions   ,
clip in hair extensions   ,
lace front wigs   ,
human hair wigs   ,
human hair extensions   ,
full lace wigs   ,
clip in hair extensions   ,
lace front wigs   ,
human hair wigs   ,
human hair extensions   ,
full lace wigs   ,
clip in hair extensions   ,
lace front wigs   ,
human hair wigs   ,
human hair extensions   ,
full lace wigs   ,
clip in hair extensions   ,
lace front wigs   ,
human hair wigs   ,
clip in hair extensions   ,
full lace wigs   ,
Lace Front Wigs   ,

Over medicijnen valt veel te vertellen: van het klinische niveau (werken ze) over het economische luik (zijn ze betaalbaar) tot het existentiële vlak (waarom nemen we ze). Vooral die laatste vraag is pertinent na het pleidooi van een aantal experts om preventief meer cholesterolverlagers voor te schrijven (DS 30 juni).

Vooreerst is er een gewijzigde klinische context waar we niet omheen kunnen: de gemiddelde twintigste-eeuwse klinische setting is een vooral klachtgebonden aangelegenheid. Centraal staat het individuele initiatief nadat iemand een medische klacht ‘aan den lijve’ heeft ondervonden. We zijn gezond tot het tegendeel is bewezen en ziekte is de afwezigheid van gezondheid. Het voordeel van dat paradigma is tegelijk het nadeel: we maken ons geen zorgen en dus is de levenskwaliteit goed – minder onrust – maar soms hadden we ons beter zorgen gemaakt en dus gaan we af en toe dood aan te bestrijden ziektes.
Sinds enkele decennia wordt gezondheid niet alleen omgeven door het genezen van een symptoom, maar ook door voorspellende indicatoren, zoals cholesterol of BMI. De kwestie is daarom niet langer alleen of we nu ziek zijn maar ook of we het kunnen worden. Preventie neemt toe en dus gaat uiteindelijk het debat over cholesterolverlagers over de vraag: is dit een goeie vorm van preventie of niet?

Van preventie naar overconsumptie

In het preventieparadigma zijn de rollen omgedraaid. Niet gezondheid staat voorop, maar het uitblijven ervan (ziekte). Soms zijn we daarom bepaalde problemen te vlug af (preventie) maar tegelijk zijn er zware neveneffecten: we slikken wansmakelijk veel medicijnen. Die ‘farmacologisering’ zorgt samen met overdiagnose voor gezondheidsrisico’s en economische problemen: er is een bepaald kantelpunt waarop goede preventie omslaat in overconsumptie en de kosten groter worden dan de baten. De gedachte dat je zou kunnen ziek worden, doet de levenskwaliteit aanzienlijk dalen – angst, depressie.

Kortom, doen we er goed aan pillen zoals cholesterolverlagers te nemen om problemen te voorkomen, of brengt dit meer/weer andere problemen met zich mee? Met ‘goed’ bedoelen we onder meer kosteneffectief, gezond, nodig. Scherper gesteld: waarom zouden we nog massaler dan nu die medicijnen moeten gebruiken?

Het belang van een goede gezondheid is toegenomen, omdat we ongezonder leven én omdat we steeds meer een perfecte gezondheid najagen als onderdeel van een geslaagd en autonoom leven. Een ongezonde leefstijl is het resultaat van een hele maatschappelijke organisatie: arbeid, huisvesting, voedsel, alles staat in functie van ongezond en goedkoop voedsel terwijl we steeds minder dagelijks bewegen – we zijn vooral ‘schermwerkers’. De ongezonde keuzes zijn veel makkelijker te maken dan de gezonde, en dat probleem los je echt niet op met meer medicijnen.

Vervolgens, en vaak als tegenreactie op een ongezonde samenleving, zie je steeds meer mensen die op maniakaal met hun gezondheid bezig zijn. Ze sporten obsessief, controleren elke hap, durven geen alcohol of koffie te drinken en lopen van test 1 naar onderzoek 2 om uit te sluiten dat ze een probleem hebben, met als apotheose een (peperdure en ineffectieve) total body scan.

Het leven obsessief in functie stellen van gezondheid is natuurlijk een van de beste methoden om ziek te worden, gaande van echte gezondheidsobsessie, over nevenwerkingen van medicijnen tot allerlei psychische problemen. Bovenal jaagt men een ideaal na – de ‘perfecte gezondheid’ – dat onbereikbaar blijft waardoor men altijd een beetje ziek is en steeds meer medicijnen nodig heeft.

Met deze discussie komt daarom een hardnekkige paradox aan de oppervlakte waarmee de gezondheidszorg worstelt: zij die we moeten bereiken, blijven Oost-Indisch doof en zij die er al te veel mee bezig zijn, kloppen nog harder aan de deur van het ziekenhuis. Door bepaalde medicijnen nog massaler voor te schrijven, slaan we daarom tweemaal de bal mis: mensen met een ongezonde leefstijl krijgen verkeerdelijk de illusie dat medicijnen hen gezonder maken terwijl ze vooral anders moeten leven; zij die al ‘te gezond zijn’ moeten vooral niet nog meer medicijnen nemen, maar eerder eens een (één) goed glas wijn drinken. Daarnaast zijn er veel mensen die medicijnen nodig hebben, maar dan liefst alleen als ze ziek zijn en er geen andere zaken meer helpen.

Verschenen in De Standaard van 1 juli 2014