Mythes en feiten omtrent de Belgische werkloosheidsverzekering

Uitkeringen voor gezonde burgers op actieve leeftijd, werkloosheidsuitkeringen en sociale bijstandsuitkeringen (het leefloon) zijn niet populair. Enquêtes wijzen keer op keer uit dat mensen het minst bereid zijn om solidair te zijn met gezonde werklozen. 1 (Tim Reeskens beschreef op deze website overigens mooi hoe er binnen die groep van werklozen nog een verder onderscheid wordt gemaakt tussen zij die steun verdienen en zij die dat niet verdienen.) Bovendien leeft in de hoofden van veel mensen een wij-zij dichotomie: wie hard werkt betaalt voor wie zich wentelt in de hangmat van de werkloosheid waar men kan genieten van hoge uitkeringen; het sociaal profitariaat in actie.

Ook politici bezondigen zich vaak aan het creëren van een negatieve perceptie rond de Belgische werkloosheidsverzekering. Vaak wordt daarbij verwezen naar het aantal werklozen en dito uitgaven voor werkloosheidsuitkeringen die in ons land buitensporig hoog zouden zijn. Denk aan Open-VLD’er Rik Daems (foto) die in 2013 in een opiniestuk in De Morgen het volgende schreef:

Momenteel zijn er 559.000 werklozen in België, waarvan 417.000 uitkeringsgerechtigd. Dit kost de samenleving 8,9 miljard euro of maar liefst 25 procent van de personenbelasting, waar in de perceptie niets tegenover staat. Dat bedreigt het draagvlak voor onze solidariteit.

Of Bart De Wever (N-VA) die voor de verkiezingen in Trends verklaarde dat we “in bbp-termen twee keer meer uitgeven aan arbeidsmarktbeleid dan onze buurlanden; dan heb je toch een probleem.” Er moet dus hervormd worden, en vaak komt daarbij de onbeperktheid in de tijd van de werkloosheidsuitkeringen in het vizier. In een interview met De Standaard stelde Ben Weyts (N-VA) bijvoorbeeld dat het beperken van de uitkeringen in de tijd een ‘gigantische besparing’ zou opleveren.

Lees verder Mythes en feiten omtrent de Belgische werkloosheidsverzekering

Notes:

  1. Zie bijvoorbeeld het onderzoek van Wim van Oorschot hieromtrent.

“Beperk de werkloosheidsuitkering aan immigranten”

Nu de Zweedse coalitie onder leiding van Charles Michel haar beleidsbrieven heeft voorgelegd, lijkt de sociale zekerheid zwaar te moeten delen in de bezuinigingen. Maar staat in deze economische barre tijden ook ons solidariteitsgevoel onder druk? Wie gunnen we eigenlijk een genereuze uitkering? Diegenen die dat het hardst nodig hebben? Diegenen die buiten hun eigen schuld in de problemen zijn gekomen? Of zij die het meest op ons lijken? Via een grootschalig experiment onder 23.000 leden van het Opiniepanel van EenVandaag – een Nederlands actualiteitenprogramma dat geen tegenhanger heeft in Vlaanderen – heb ik, samen met Tom van der Meer, onderzocht welke criteria voor Nederlanders het belangrijkst zijn.

De meest opvallende bevinding? We gunnen de werkloze van buitenlandse origine minder dan eenzelfde autochtone werkloze.

Lees verder “Beperk de werkloosheidsuitkering aan immigranten”